Lees de verhalen

Sokka

Sokka is vermoedelijk een Kruising Greyhound-Whippet-Saluki. Toen op ongeveer 2 jarige leeftijd op straat gevonden en (gelukkig) in het asiel belandt.

 ‘Gripluki‘ Daisy heet ze nu en woont intussen al 2 ½ jaar bij ons. Een rustige, zachtaardige, lieve, iets onderdanige en eerder luie huisgenote. Soms iets eigen van karakter. 😀 Gezellig met mens en hond. Als ze voor de laatste niet bang is en van zich af bijt. Voorzichtig met vreemde voorwerpen (je weet het maar nooit!). Heel erg bang voor onweer en vuurwerk. Op veilige plekken zonder veel verkeer kan ze goed los van de lijn omdat ze relatief goed luistert. Haar jachtinstinct valt mee. Vaak heeft ze geen zin in de jacht. Kijkt en snuffelt wel. Als plotseling iets wegloopt is het natuurlijk interessant. Aan katten heeft ze een doodshekel. Ziet ze eentje wordt ze echt fel: blaft als een gek, trekt je bijna om… Het beest MOET ze pakken!

Wij vinden dat onze mooie Sokka/Daisy een echte schat van een windhond is.

Nog te zeggen dat ‘Mevrouw’ of ‘De Hound’ als vrouwtje haar soms noemt, intussen toch een volwassen (ziek of oud?) konijn had gepakt. Door haar te laten schrikken kon het beestje gelukkig nog ontkomen.

Nou ja, onze Sokka/Daisy is, met zekerheid, ooit een stropertje geweest. Toen ze gevonden werd had ze een windhondhalsband om, geen chip, bepaalde littekens, pups gehad… Dank NVAW en Greyhound Friends gesteriliseerd en goed verzorgd in de Doornakkers. Niet aan te denken, het had heel anders voor haar kunnen uitpakken. Wat heeft ze toch een geluk gehad! 🙂

Vrouwtje Britta

Slach.

Slach heet nu Flash.

Na een op zijn zachtst gezegd vrij heftige periode met onze Mechelse herder en zijn overlijden waren we niet direct op zoek naar een nieuwe hond. We hebben ons wel snel laten plaatsen op een wachtlijst voor een nieuwe Mechelpup, maar voordat we deze jongeman op zouden mogen halen zouden we zo’n 4 1/2 maand verder zijn. Die tijd zouden we gebruiken om alles enigszins te verwerken en een plekje te geven. Alleen … liep het een beetje anders. Op een Mechelse Herder pagina op Facebook liep ik tegen een link aan naar dierenasiels.com. Om de een of andere reden moest ik deze link gewoon volgen. Niet om te kijken voor een mecheltje, maar voor een windhond. Wij hebben in het verleden al huisgenoot mogen zijn van een Afghaanse Windhond, een X-Whippet en een Deerhound, dus waren we niet onbekend met windhonden en zeker niet in combinatie met een Mechelaar. Zo kwam Slach op ons pad die meteen diepe indruk op ons maakte. Gelukkig bleek hij nog beschikbaar en mochten we kennis met hem komen maken. Het klikte, we waren op slag verliefd op deze kanjer en hebben hem geadopteerd.

Inmiddels woont hij al weer 3 weken bij ons en we zouden ons leven niet meer zonder hem kunnen voorstellen. Inmiddels luistert Slach naar de naam Flash, zoals wij hem zelf hebben genoemd. Het mag misschien gek klinken, maar wat zijn we zijn vorige eigenaren dankbaar dat ze hebben besloten dat het voor hen en voor Flash beter zou zijn om hem bij een ander gezin onder te brengen. We genieten volop van deze lieverd en hij geniet van zijn nieuwe leventje. Bijna iedere dag gaan we met hem naar het bos, hij vindt het erg leuk om hersenspelletjes te doen en ook geniet hij ervan als er wat oefeningen met hem worden gedaan. Of zijn het de voertjes die het hem doen? LOL.

Over 2 maanden komt zijn nieuwe hondenvriendje, dan zal hij de aandacht moeten verdelen, maar ik denk dat hij daar geen problemen mee zal hebben. Het zal hem goed doen om een hondenvriendje te hebben waar hij in de toekomst lekker mee rond mag rennen.

Met vriendelijke groet,

Inez.

Darcy.

Ondertussen zijn wij sedert 23 mei de nieuwe baasjes van Junior, zijn naam is nu mister Darcy….hij is verhuisd naar België,Vlaams Brabant; hij doet het perfect….hebben in het begin wel veel veeartskosten gehad, hij had heel veel last van zijn darmen, dus hier de nodige onderzoeken moeten voor laten doen (staat nu ook op speciaal eten), ook zijn rabbies inenting had hij nog niet gehad.. Castreren zal iets voor einde dit jaar jaar zijn, dan is hij goed een jaar oud …hij doet het heel goed hier samen met onze ander 3 windhonden. Hij is al mee met ons op vakantie geweest en dit na amper een 3tal weken bij ons te zijn en dit is allemaal vlot verlopen…wel is de rangorde hier danig verstoord, gevolg, weeral naar de veearts voor een hechting met draingage en dit met onze oude dame van bijna 13 jaar, dan vond ik echt heel erg…Darcy is een schat van een hond, wij veronderstellen een long dog, zottekes, een knuffelbeer en onvermoeibaar, zoals het een jonge windhond betaamt….ik wil hem echt niet meer missen en ik heb het al duizend maal gezegd….vandaag heb ik de bench in huis ook weggedaan….hij doet het echt prima in huis, zindelijk is hij ondertussen ook, maar als het echt dringend dringend is, dan komt hij s’morgens al om 6 uur aan ons kamerdeur staan en dan kan het niet vlug genoeg gaan, dan doe ik dit maar hé…het schrokken van zijn eten, dat is nog niet gedaan…hiervoor hebben wij een speciale eetkom gekocht, zonder resultaat. Hoop dat dit nog wel zal veranderen als hij echt merkt dat er niemand anders van zijn pot mag en kan eten. Ook zijn pels is nu prachtig, ik geef hem extra zalmolie, alle doffe haartjes zijn verdwenen en hij blinkt als een zwarte parel…ik kan nog wel even blijven voortvertellen over die lieve Darcy, en mensen die zouden twijfelen, doen zou ik zeggen, jullie zullen je het niet beklagen en eens een windhond, altijd een windhond, zeg dat ik het gezegd heb.. Alvast nog heel veel succes bij het plaatsen van deze lieverds en het is dank zij de site van asielhondjes van 8 weken tot een 1 jaar dat ik Junior gevonden heb en hem zo zijn kunnen gaan halen in het verre Nederland….Sonia Rom

Channa.

Op de site “Ik zoek baas” stond Channa beschreven als een rustige lieve dame. Dat sprak mij aan en op 23 maart reed ik van het asiel in Eindhoven terug naar mijn polder-regio met deze zwarte greyhound van 7 jaar. Na aankomst liep ze uren lang heen en weer in huis zonder te gaan zitten of liggen. En na een aantal uren keek ze me voor het eerst aan. Ze werd gevonden in Nederland maar heeft een buitenlandse chip. Ze heeft dus al heel wat meegemaakt. Ze is een echte renner en vindt hollen heerlijk. Na zes weken liet ik haar voor het eerst los aan de oevers van de Waal, in het bijzijn van een paar andere honden. Channa is niet zo hond-sociaal maar vind onze maandelijkse hol en zwem evenementen fijn. Toen ik haar kreeg had ze en heel doffe vacht, maar met goed eten werd die glanzend en toen ze mocht rennen werd die stralend zwart. Channa is mijn eerste hond. Gelukkig heb ik geoefend in geduld en zachtaardigheid; want zij denkt vaak dat “kom” “loop weg” betekent (buitenshuis). En zij schrikt enorm als een andere hond en standje krijgt van diens baasje. Grey’s zijn denk ik niet geschikt om in een dierenpension te doen. Channa werd al gebeten in het asiel en ook onlangs in een goed aangeschreven pension, timide als ze is. Ze is erg aanhankelijk en wil niet alleen thuis zijn, dus wacht ze op me in de auto – met de ramen open. Al met al een dame met gebruiksaanwijzing waarvan ik enorm geniet. Ik vind het hartverwarmend als ze enthousiast naar een mini-mini strandje huppelt, waar ze het water in gaat en een bad neemt. De eerste keer viel ze in het water, want ze ‘dacht’ dat ze er op kon staan. Toen moesten we haar er uit tillen. Nu ligt ze op een ondiep plaatsje, met alleen haar koppie boven water voor wel vijf of tien minuten, en kijkt daarbij triomfantelijk naar mij. Ook vindt ze de bloemen in de tuin een prachtige plek om op te liggen, lekker koel. In het begin stak ze haar neus in een kopje koffie of soep, en ook een glaasje wijn vond ze interessant. Nu krijgt ze lekker te eten en doet ze zoiets niet meer. Maar achter poezen aan gaan valt haar nog niet af te leren. Met haar 29 en halve kilo heeft ze me wel al eens op de grond doen belanden, gelukkig op een grasmatje. Maar meestal kan ik het anticiperen en dan verzin ik een afleiding of gebruik ik mijn “resolute kracht”. Geen hond dus voor 80-ers! Ik ben erg blij met deze sierlijke zwarte viervoeter. Voor de wandeling ‘s ochtends zit ze met me te mediteren. En als ze later haar bal niet kan bereiken (onder de bank of zo), geeft ze haar zeldzame blaf. Dan ben ik meestal een gewillige dienaar.

Vrouwtje Channa

Samson en Delilah.

Herkent u ze nog? Gevonden op 16 juni jl in Oss, zus en broer, Samson & Delilah,  angstig, bang voor alles dat beweegt omdat ze niets gewend zijn. Windhonden leed dat heeft plaats gevonden in ons eigen land. Zijn geadopteerd, mogen samen blijven, moeten van ver komen en krijgen daar de tijd voor bij Anke Zeldenrust. Ze maken kennis met elkaar door voorzichtig even te spelen, met andere honden en met mensen.

Lees de verhalen     

Samson & Delilah heten ze nu, ze zijn nu officieel Belgen en wonen bij ons.hun leven moet een hel zijn geweest tot ze werden gevangen door de dierenambulance en met hulp van de NVAW, GFNL en GINN de mogelijkheid kregen een nieuw leven te starten.Samson & Delilah: extreem, zeer extreem angstige honden die absoluut geen direct contact met de mens durven of willen hebben.Contact met honden zijn ze ook niet echt dol op: ze spelen af en toe met dees en gene, maar meedoen met de anderen, meegaan met de anderen, nee…dat ook niet. helaas. Ze vinden het ondertussen wel allemaal leuk wat mensen doen, in de verte……dichtbij, nee, dat doen we niet……..mensen, je weet het nooit, niet te vertrouwen..Delilah eet uit de hand..dat lijkt heel wat, maar verder dan dat komt het niet…ze is elke seconde alert en bij maar de minste beweging van een andere hand….weg is ze…Samson hoeft helemaal geen direct contact: 5 meter afstand, denk eraan zegt hij ondertussen: je weet het…niet dichterbij…Als het eten wordt gebracht springen ze in het rond van vreugde, dansend en kwispelend…en dat is heerlijk om te zien. Ze leven buiten, niet wat dierenliefhebbers fijn zullen vinden, zij wel. Zij zijn zo blij met hun vrijheid, eindelijk, voor het eerst in hun leven…Ze hebben hun eigen gebiedje gemaakt in het terrein, prachtig om te zien: lappen, dekens, stokken alles krijgt een plek..Er wordt momenteeel een kleiner stuk grond (hun gebied) afgezet met hekwerk, zodat ik het ook allemaal iets beter kan overzien en ze iets minder mogelijkheid houden om te ontwijken. Een geisoleerd hok was het eerste wat ik heb neergezet, toen ik besefte dat ze echt niet binnen gingen komen…Het kost allemaal een hele hoop geld, maar ja, ik kan ze niet zonder goed huis laten zitten. Maar ja, misschien kunnen andere honden in de toekomst ook gebruik gaan maken van deze nieuwe voorziening.Gisteren was een belangrijke dag: ze hadden een afspraak bij de dierenarts….jaja, nu ja, Samson is er gekomen, zij niet.. vrouwen zijn toch veel gewiekster, verdoofd ook…Het was vreselijk: doodsangst maakt zoveel adrenaline vrij dat een drie dubbele dosis sedatie nog niet veel deed, zelfs met een extra injectie van de dierenarts gaf hij niet op en ging nog altijd vechtend in de bench mee…Delilah heeft zeker een half uur zitten huilen toen hij weg was….vreselijk…allemaal niet fijn om mee te maken, maar gelukkig is hij nu gecastreerd…..voorkomt tenminste dat er nog meer whippetjes op de wereld komen..Vandaag zijn beiden gelukkig weer helemaal terug in hun dagelijkse doen…alle rose olifanten zijn verdwenen……..het regent dus ze zitten lekker droog in hun eigen huisje.. lekker gegeten en tussendoor nog even gerend met JJ Pol en MollyWie weet, kunnen ze ooit een leven leiden als huishond, de tijd zal het leren. Belangrijkste is dat ze gelukkig zijn en dan hun angsten misschien kunnen gaan loslaten..de overige honden en ik doen in ieder geval ons best….

Snuit

Gevonden 10 januari 2016, herkend u hem nog van de foto? Hier zijn bijzondere verhaal geschreven door een bijzondere lieve adoptant.

Op een zondagochtend begin januari zat hij in onze tuin: een prachtige zwarte hond, die doodsbang was en duidelijk pijn had aan zijn voorpoot. Omdat hij wel heel vriendelijk was en zich door ons liet benaderen hebben wij hem een plekje in de garage aangeboden. We hebben de buurt afgezocht naar een baas die op zoek was naar zijn hond of naar iemand die de hond herkende. Toen dat ’s middags nog niets had opgeleverd hebben we de dierenambulance gebeld: de hond had immers duidelijk medische hulp nodig! De hond werd al snel opgehaald en daarmee had het verhaal af kunnen zijn. Maar wij bleven steeds denken aan die mooie bruine ogen en die lieve snuit!

De daarop volgende week hebben we bijna dagelijks gebeld naar het asiel waar hij naar toe was gebracht. De poot was op meerdere plaatsen gebroken en de dierenarts had ondanks zijn wat sombere inschatting toch geprobeerd met een spalk de poot te laten genezen. Het asiel zocht daarom een gastgezin, waar de hond in alle rust kon revalideren. Wij hebben ons meteen aangeboden! Op die manier konden we de hond een rustige plek bieden en wij konden kijken of hij misschien bij ons zou passen als adoptiehond, in het geval zich geen baasje zou melden. De weken die toen volgden zijn spannend geweest. De poot genas niet mooi en moest geamputeerd worden. In samenspraak met het asiel en de NVAW werd de hond ook meteen gecastreerd: twee flinke ingrepen met bijbehorende revalidatie dus! Ik was enorm blij dat ik met elke vraag en onzekerheid kon bellen naar de medewerkers van de gastopvang en dat ik indien nodig altijd een dierenarts kon raadplegen. Ik had echt het gevoel dat ik er niet alleen voor stond! Dat gold voor het medische verhaal, maar bijvoorbeeld ook voor het feit dat wij twee katten hebben en dat ik de hond en de katten moest leren met elkaar samen te leven. Met wat geduld en een paar goede tips is dat boven verwachting goed verlopen!

Natuurlijk bleven vragen door ons hoofd spoken: waar komt deze hond vandaan? Hoe is het mogelijk dat niemand zo een lieve, sociale, dankbare, vrolijke hond komt ophalen? Is hij dan echt zomaar uit een auto gezet en heeft hem dat zijn poot gekost? Is er iets mis met hem, wat wij (nog) niet weten? Hoe bestaat dit in deze tijd? Al die vragen gaan nooit beantwoord worden. Niemand heeft zich als eigenaar gemeld. Wij hebben na het volledige herstel de hond geadopteerd. We wilden dat hij een naam zou hebben, die ons er aan doet denken, waarom hij bij ons is en die staat voor de onschuld van dit mooie, lieve beest. We hebben hem Snuit genoemd. Met die lieve snuit heeft hij ons immers vanaf het eerste moment voor zich ingenomen! Wij hebben een super-hond: hij rent en speelt al weer volop, hij geniet van alle aandacht die hij krijgt van ons, hij gaat zelfs al voorzichtig met me mee hardlopen! Snuit luistert buiten heel goed, al gedraagt hij zich in huis soms als een puppy! Hij is de lieveling van onze dochters (van 11 en 13 jaar), die prima met hem kunnen spelen en wandelen. Hij is leergierig en heel erg bereid om alles goed te doen. Wij hebben de liefste hond van de wereld en ik ben blij, dat hij bij ons een tweede leven kan opbouwen!

Flame.

Flame…… Een schat van een meid. Flame is omgedoopt naar Iris. Ze doet t beter dan verwacht. Ze kijkt heel goed naar haar 4 zussen. Wat zij doen doet Flame (iris) na. Ze is heel leergierig en ontzettend speels. Ze ontdekt hier van alles. Samen eten uit 1 grote bak. Kluiven met behulp van haar voor poten. Er zijn speel momenten en momenten van rust. Ze loopt rustig aan de riem net als haar zussen. Maar als ze los loopt rent ze ook bijna net zo hard als haar zussen. We genieten met zijn allen van Flame (Iris.) En zoals de meeste zeggen……. Ze is met de kont in de boter gevallen. Alsof ze hier al jaren woont. Ik wil ook NVAW heel erg bedanken voor t medische gedeelte. En natuurlijk t asiel in Beilen voor de goede zorg. Ik hoop dat we nog heel lang van Flame (Iris)mogen genieten.

Groetjes knuffel en een poot van Flame (Iris) en haar familie…….

Daisy.

Een bericht van Sokka, het asielwindhondje uit de Doornakkers…Even laten weten: Met Daisy (Sokka) gaat het goed. Ze is momenteel in de rui, verhaart erg. Dus veel (rubber)borstelen waarvan ze geniet. Haar zomervacht schijnt, vreemd genoeg, nog witter te worden. De beige vlekjes zijnAdoptieverhalen minder zichtbaar. Sinds kort krijgt ze beter voer: Farm Food HE met zalmolie, aanbevolen door een kennis met een fijne gezonde hond. Vanaf midden april heb ik ons ingeschreven op een ‘basis gehoorzaam’ hondencursus. Wordt hopelijk gezellig daar en wij kunnen nog iets leren. (Daisy loopt nog altijd aan de riem maar mag vrij rennen in ons tuintje.) Super sociaal met andere honden. Was ook helemaal geen probleem bij de dierenarts. Een maand geleden had ze haar rabies injectie. Voor reisjes naar het buitenland is ze nu in bezit van een Europees dierenpaspoort. Deze week even laten wegen (ze was 20 kg met 58 cm schouderhoogte) en een middel tegen wormen, teken en vlooien.

Buddy

Dit mooie ventje ‘kende’ ik al van internet (website asiel en www.NVAW.nl) en toen ik in het asiel was, om een leuke kat voor mijn moeder te zoeken, ging ik uiteraard even bij dit asielwindhondje kijken. Hij was net gecastreerd dankzij de NVAW en ook al gereserveerd, dus Buddy zou spoedig aan zijn nieuwe leventje beginnen. In de kennel trof ik een enthousiast hondje, prachtige ogen maar wel onrustig door het verblijf in het asiel, op dat moment waren veel honden aan het blaffen. Buddy blafte niet mee maar probeerde wel alles in de gaten te houden. Ik kon hem aaien en heb hem toegefluisterd dat hij nog even geduld moest hebben voor hij opgehaald zou worden door zijn nieuwe baasje. Bij de balie heb ik een tijdje met de asielmedewerkers staan praten, o.a. over het goede werk van de NVAW. Folders opgehangen en kaartje afgegeven. Zodoende hoorde ik dat het nog niet duidelijk was wanneer Buddy opgehaald zou worden, ik heb met ze afgesproken dat ze het aan mij zouden doorgeven, want dan konden we hem gaan promoten op de social media. Na een kleine week, waarin ik regelmatig aan de gladde caramelkleurige jongen had gedacht, werd ik gebeld door het asiel. Buddy was weer terug gebracht! Het lag niet aan hem, en omdat ik niet kan oordelen over de redenen zal ik ze hier niet noemen. Want het gaat tenslotte om Buddy! Buddy is helemaal niet meer gepromoot op internet, ik heb hem meerdere keren bezocht in het asiel en met hem gewandeld: Na overleg thuis heb ik een afspraak gemaakt om mijn honden kennis te laten maken met Buddy. Mijn honden zijn makkelijk met andere honden maar Buddy kon nog weleens uitvallen naar honden, dus onder begeleiding van een asielmedewerkster hebben we ze bij elkaar gezet. Eerst mijn honden laten rondlopen op het omheinde veldje, daarna kwam Buddy erbij. Hij stond helemaal krom, ogen puilden uit en hij liet al zijn plas lopen, in plaats van een stoere blafmans die tekeer kon gaan tegen andere honden bleek hij enorm bang. Huubje probeerde zijn clowneske charmes op hem uit maar dat was nog even teveel voor Buddy, hij begon te snuffelen aan Tatí, het teefje en toen dat niet eng bleek te zijn, durfde hij Cuby te benaderen (onzeker en bange hond). Als laatste durfde hij in te gaan op de goedbedoelde bokkesprongen van Huub en was het feest. Lekker rennen en dollen met elkaar! Twee dagen later kon ik Buddy mee naar huis nemen, kijken of de volgende ‘horde’ ook met succes genomen kon worden: de katten. Het was niet bekend of hij met katten kan samenleven en zijn reactie testen op katten ging niet omdat het asiel in een tijdelijk onderkomen zat. Er was geen mogelijkheid om hem in de nabijheid van katten te laten komen. Dus was het nog spannend hoe hij bij mij thuis zou reageren. Vanuit het asiel zijn we eerst een lange wandeling in het bos gaan maken, daar bleek Buddy enorm fel tegen andere honden uit te vallen. Hij had daarbij wel voorkeur want met de 2 Whippets van een vriendin was het meteen goed, Buddy heeft zelfs samen met het Whippet-reutje tegen andere honden staan blaffen, een soort Whippet-verbond! Ik moest er wel erg aan wennen, mijn rustige sympathieke Galgo’s doen nooit zo. Eenmaal thuis verliep de kattentest uitstekend:GESLAAGD!! Buddy is bij ons gebleven en wat is het een leuke hond! Energieker dan de Galgo’s, maar net zo knuffelig en aanhankelijk. Hij kan keurig zitten en een pootje geven als je het vraagt, meestal gevolgd door een enthousiaste omhelzing en een lik over je gezicht. We hebben zijn naam veranderd in Wickie, en hij luisterde binnen 1 dag al naar. Wickie is erg slim en gek op spelen met tennisballen, flosstoys en apporteerblokken. Zijn felheid naar onbekende honden is al minder, aan de riem is hij nog erg fanatiek maar ook minder dan het begin. Wickie kan prima loslopen, hij draagt dan een muilkorf om te voorkomen dat hij een andere hond ‘nipt’ of bijt en hij zelf uiteindelijk de meeste schade oploopt met zijn windhondenvelletje. Dit gaat allemaal prima, hij heeft een hoop lol en kan gewoon drinken en lekkers aan nemen met de muilkorf om. Hij moet leren dat andere honden hem niet allemaal iets aan gaan doen en hoe het spelen in zijn werk gaat, soms kan hij al zonder muilkorf los mee lopen. Door toevallige samenloop van omstandigheden is Wickie in ons leven gekomen, wij zijn heel blij met deze vrolijke ex-klant van de NVAW, dankzij jullie heb ik hem in het echt leren kennen en hij hoort er helemaal bij!! Heel erg bedankt, ga vooral door met jullie ontzettend goede en belangrijke werk, er zijn zoveel asielwindhonden die jullie hulp nodig hebben. Knuffel van Wickie en de hartelijke groeten van ons, Huubje, Tatí, Cuby, Pascal en Miranda.

Gizmo

Mijn lieve Gizmo

8½ Jaar geleden werd ik benaderd door een vriendin die in het asiel werkt dat er een windhondje van 6 maanden als vondeling in het asiel was binnen gekomen. Zij weet dat ik een grote liefde voor dit lieve zachtaardige ras heb en met een stichting probeerde deze honden te herplaatsten.

Ik ging langs om foto’s te maken en was op slag verliefd. Ik bood aan om hem in ieder geval direct op te gaan vangen en veilig in huis op te nemen om te voorkomen dat hij misschien in verkeerde handen terecht zou komen of gestolen zou worden. Dit gebeurt helaas nog regelmatig met de windhonden omdat ze zeer interessant zijn voor stropers en de fokkerij.

Binnen een week had ik al besloten dat ik dit hondje niet meer uit handen kon geven en de adoptiepapieren waren snel getekend. Gizmo is enorm lief met de andere honden en katten, kan loslopen en vindt het heerlijk om met de koudere dagen een dekje om te krijgen.

Hij is inmiddels alweer 9 jaar en hoop nog vele jaren van hem te mogen genieten!